wygrałam...

W zabawie ogłoszonej tutaj ---> http://zacisze-wysnione.blogspot.com/ zostałam wylosowana i przyszła paczuszka

Bardzo dziękuję, szczególnie za dodatki!

Święto Niezapominajki

Akcja zapoczątkowana przez redaktora Andrzeja Zalewskiego. Pierwsze obchody odbyły się w 2002 roku. Święto ma na celu zachowanie od zapomnienia ważnych chwil w życiu, miejsc oraz sytuacji. Trochę na przekór Walentynkom. To co świętujemy po polsku ... niezapominajkami?

Wspomnienie z pierwszych dni maja:

P.S. DRODZY CZYTELNICY! JAKIŚ CZAS TEMU NA KTÓRYMŚ Z BLOGÓW POJAWIŁA SIĘ INFORMACJA Z PROŚBĄ O ZBIERANIE ZNACZKÓW POCZTOWYCH I PRZESŁANIE ICH. GDZIE TO BYŁO??

Znalazłam!!! ZBIERAMY OSTEMPLOWANE ZNACZKI

wysłałam zdjęcie na konkurs

i teraz proszę o głos

                                    https://apps.facebook.com/korzystaj_z_zycia/zdjecia/176

szewc bez butów chodzi...

... czasem zdarza się, że dzieci szewca również.

Z tej przyczyny, korzystając z 3 godzinnego spaceru dzieci z tatusiem powstały, m.in.:

kocyk (szmatka do zabawy metkami) z dzianiny bawełnianej, wstążeczek satynowych, bawełnianych, koronek i kwiatka frywolitkowego;

dla zbieracza pirackich skarbów powstał woreczek:

Pogoda zachęca (czyt. zmusza) do spacerów i pobytu na świeżym powietrzu. W domu zostało nam tylko najmłodsze dziecko, bo chłopcy wczasują się na wsi. Od razu widać różnicę w obowiązkach. Normalnie nie ma co robić przy jednym dziecku ;)

Przeczytałam i polecam...

Tematyka zagłady Żydów, obozów koncentracyjnych interesowała mnie od zawsze, a właściwie rozwinęła się z momentem zwiedzenia Auschwitz - Birkenau. W podstawówce (zmierzch komunizmu) na historii nie dostałam "pały" tylko dlatego, że nauczyciel chciał abyśmy poznawali prawdę. Na pytanie: Z czym kojarzy Ci się II wojna światowa? bez zastanowienia odpowiedziałam, że z zagładą jednego z najbardziej inteligentnych narodów, czyli Żydów. Jednak nie o tym miałam pisać...

Jan Michalak to człowiek, który przeżył obozy koncentracyjne, mimo, że nazwano go gamlem (żywy trup). Nie wiem co nim kierowało, że napisał tak osobistą a zarazem tak potrzebną książkę. I niestety nie można Go o to zapytać, bo zmarł w 2000 roku, dożywając 74 lat. Zmarł w wolnej Polsce, w swoim ukochanym mieście - Warszawie.

Książka jest świadectwem, jest zapisem kart historii, o których nigdy nie powinno się zapomnieć. Powinno się pamiętać jaki los zgotował człowiek człowiekowi na początku XX wieku. I nie zgadzam się z tymi co głoszą, że ten temat już się wyczerpał, przejadł i znudził, bo tej tematyki nie powinno się rozpatrywać w kategoriach komercyjnych. Niestety tak jest. 

Chciałabym zobaczyć ekranizację tej książki i chciałabym z tą książką zwiedzić (zobaczyć) Majdanek. 

Rzadko czytam książkę po raz drugi, ale do tej na pewno wrócę. Jak tylko opadną trochę emocje.

Polecam książkę i niech Was nie odstrasza jej grubość (około 500 stron), bo czyta się bardzo szybko. Czytaniu towarzyszy niedowierzanie, złość, bezradność, smutek, żal, czasem uśmiech na twarzy.

Wiosna sprzyja spacerom...

Mimo to udało mi się pozszywać różne skrawki materiałów i powstały takie okładki na zeszyty.

Zszywanie skrawków tylko wygląda na łatwe i przyjemne.

Powstały również podkładki pod kubeczki z kawką. Zamiast ułatwić sobie pracę ja postanowiłam wszywać lamówkę.

Zdjęć doczekały się dwie maty do nauki układania sztućców. 

W tonacji zielonej:

W klimacie różowym:

Na spacerach powstaje kilkadziesiąt pomysłów. Po powrocie do domu nie wiadomo w co najpierw ręce włożyć. Jak Bąbelki ucinają sobie poobiednią drzemkę to coś tam dłubię, no chyba, że inne sprawy wysuwają się na prowadzenie. Czasem jest tak, że Bąble śpią po kilkanaście minut, nie śpią wcale, śpią niesynchronicznie. Wieczorem marzę o kąpieli i książce, przy której zazwyczaj zasypiam, mimo, że ciekawa. A rano od nowa...

Tutaj zapisałam się na candy: http://hogatowo.blogspot.com/2012/04/wiosenne-candy-u-hogaty.html

Przeczytałam i polecam...

Nasz najstarszy przerabia w szkole "Tajemniczy ogród" Frances Hodgson Burnett. Jakoś nie pamiętam żebym ją czytała w podstawówce, więc "podkradłam" dziecku książkę i zanurzyłam się w lekturze.

To piękna książka o wychowaniu dzieci, o tym, że dawanie miłości to jedyna słuszna metoda wychowawcza. dziecko otoczone miłością dostaje skarb na cale życie i będzie umiało kochać. Dziecko odsunięte na bok w celu zwrócenia na siebie uwagi będzie krnąbrne, nieposłuszne itd.

Taki wniosek po przeczytaniu wysnułam. Ja, mama trójki dzieci. Natomiast nastolatek zobaczył zupełnie coś innego. Bartek zauważył, że należy pomagać sobie nawzajem, nie odtrącać dzieci chorych. Obydwa wnioski wg mnie są słuszne.

Z całego serca polecam książkę na te wiosenne wieczory. Ciekawa jestem jakie wnioski wysnują czytelnicy. Może na kartki spłynie nie jedna łza, może na twarzy pojawi się uśmiech? Może każdy z nas ma taki tajemniczy ogród schowany głęboko w swojej duszy i objawia się pod zamkniętymi powiekami?